Etykiety

piątek, 5 czerwca 2020

Romantyczne miejsca w Mediolanie, idealne na randkę

Zanim zostałam w Mediolanie na dłużej, przyjeżdżałam do niego już kilkukrotnie. Przyznać jednak muszę, że nigdy nie postrzegałam tego miejsca w kategoriach najromantyczniejszych miast Europy. W Lizbonie można spędzać długie godziny piknikując nad oceanem, w Wiedniu zakochać się w bocznych uliczkach, które przecinają się w centrum i wręcz zachęcają, aby pospacerować nimi, trzymając kogoś ważnego za rękę...Neapol rozpala me serce na każdym kroku, a Wenecja, choć nie jest w mojej czołówce ulubionych miast, faktycznie ma w sobie coś unikatowego.
Natomiast Mediolan? Do niedawna byłam przekonana, że nie chciałabym tam nawet mieszkać. Teraz jednak tęskno mi za nim coraz bardziej i z nostalgią wspominam moje niekończące się spacerki, wedle zasady, że miasta zawsze poznaję, pozostając na nogach.
Czy warto więc dać mu szansę? A przede wszystkim, gdzie szukać miejsc, w których całkowicie stracić można głowę?

1. Ogrody Palestro
Pamiętam wciąż intensywne, październikowe słońce, gdy któregoś popołudnia siedziałam na ławce z widokiem na fontannę i rozmawiałam przez telefon z rodziną. Lubiłam to miejsce już od pierwszej wizyty w Mediolanie i nawet udało mi się zaliczyć tam super śmieszną randkę. Czy zachęcająco brzmieć będzie, jeśli dodam, że to właśnie tam znajduje się słynne planetarium? :> 

2. Pinacoteca di Brera
Trudno byłoby zliczyć ile razy tam byłam, odkąd pierwszy raz przyjechałam do Mediolanu. Uwielbiam muzea i galerie sztuki, ale Pinacoteca di Brera ma coś, co szczególnie chwyta mnie za serce i za każdym razem wzrusza tak samo, a mianowicie.... Pocałunek Hayeza. Jeśli szukacie romantycznego pomysłu na randkę, koniecznie pocałujcie swoją drugą połówkę właśnie w tym miejscu. 💕


3. Tarasy Duomo
To nic, że czasami kolejka jest absurdalna. Na tarasy Duomo i tak warto wybrać się chociaż raz. Najlepiej wybrać pogodny dzień, ponieważ, gdy widoczność jest zadowalająca, w oddali dostrzec można nawet Alpy. Pamiętajcie tylko, żeby założyć płaskie obuwie.😁


4. Navigli
Przez długi czas to właśnie Navigli pozostawały moim top miejscem Mediolanu. Łatwo to wyjaśnić. Za dawnych czasów, gdy przyjeżdżałam do Mediolanu w odwiedziny, spędzałam tam z przyjaciółką wszystkie wieczory i wymyślałyśmy przezabawne gry i żarty, które bawiły nawet przechodniów. To były beztroskie czasy! Nigdy nie zapomniałabym tych wszystkich in-joke, które rozgrywały się przeważnie w Navigli. 

5. Zabytkowe tramwaje 
Romantyczna przejażdżka tramwajem? Jeśli tak, to tylko w Mediolanie! Kiedyś podczas naszych wygłupów straciłam równowagę, potknęłam się i usiadłam prosto na kolanach jakiegoś faceta. Całkiem romantycznie, prawda?😂

6. Syreni most w parku Sempione
Legenda głosi, że jeśli pocałuje się swoją drugą połówkę właśnie w tym miejscu, uniknie się zdrady. Może warto podjąć wyzwanie? Sam park Sempione jest absolutnie romantycznym miejscem i polecam wam go gorąco na spacery we dwoje.


Może macie coś do dodania? A może czekacie na post o ciekawych miejscach jedzeniowych? ;>

sobota, 25 kwietnia 2020

Włoskie seriale, które koniecznie trzeba obejrzeć cz.1

Cześć!
Czy są tu jacyś fani seriali? W końcu oglądanie ich to doskonały sposób na spędzanie czasu wolnego, zwłaszcza teraz, gdy chyba wszyscy przebywamy na kwarantannie. Możne nie każdy wie o tym, że Włosi również mają w swojej ofercie kilka doskonałych seriali, które wciągają już od pierwszego odcinka. Jesteście ciekawi o jakich produkcjach mowa?
Na samym początku musicie jednak wiedzieć, że jako prawdziwy badacz mafii, nie mogłabym przejść obojętnie wobec seriali, które dotyczą właśnie tej tematyki.

1. Gomorra
Mój absolutny numer 1. Świadczyć o tym może, chociażby fakt, że widziałam ten serial od początku już ponad 10 razy. Na duży plus jest oparta na faktach historia opowiedziana przez Roberto Saviano, super znanego neapolitańskiego reportera, oraz bardzo naturalna gra aktorów, która umożliwia lepsze wczucie się w klimat.
2. Suburra
Czyli kolejna mafijna produkcja. Tutaj natomiast akcja toczy się w Rzymie i okolicach i dotyczy trzech, młodocianych gangsterów, którzy postanawiają odseparować się od rodziny i rozpocząć nielegalną karierę na własną rękę.
3. Zero Zero Zero
Czyli kolejna doskonała produkcja we współpracy z Saviano! Mój absolutny hit i odkrycie tego sezonu. Głównym wątkiem jest w tym przypadku handel kokainą i to, w jaki sposób rządzi ona światem, a akcja dzieje się w wielu miejscach na świecie. Przede wszystkim jednak we włoskiej Kalabrii, w Meksyku i Stanach Zjednoczonych.

4. Non dirlo al mio capo!
Ten serial może być doskonałą okazją do poćwiczenia języka włoskiego, ponieważ wydaje mi się, że nie został przetłumaczony na polski. W przeciwieństwie do poprzednich trzech produkcji, jest to serial komediowy, dość zabawny, choć nie brakuje problemów dnia codziennego. 
5. Genialna przyjaciółka
Jako fanka Ferrante i Neapolu, nie mogłam przejść obok tej produkcji obojętnie! Duże wrażenie zrobiła na mnie gra serialowej Lili, która w momencie kręcenia miała tylko 14 lat!

A może widzieliście już któryś z tych seriali?

środa, 11 marca 2020

Pavia- perełka Lombardii

Witajcie kochani czytelnicy!

Pamiętam ten upalny, wrześniowy dzień, tak jakby to było wczoraj. Mieszkałam już wtedy w Mediolanie, ale cały czas czułam się jakby to były wakacje. Póki co trwała jeszcze moja beztroska i chęć zwiedzania nowych miejsc. Pavia lub jak wolicie Pawia była na mojej liście od dawna. Niezbyt duża, dzięki czemu niezatłoczona i położona nad urokliwą rzeką Ticino. Kusząca jest także odległość od Mediolanu, ponieważ jest to tylko około 30 kilometrów! Bilet pociągowy kosztuje grosze, o ile nie pomylicie pociągów, tak jak ja. 25 lat jeżdżenia do Włoch, a ja wciąż czasem się na to nabieram 😁. Wiecie, co najbardziej urzekło mnie w Pavii? Kolorowe domki położone nieco na uboczu miasta, malowniczy most, którym można przejść się z jednego brzegu na drugi, a także wieże, które przypominają mi te z Bolonii.














Ciekawa jestem, czy odwiedziliście kiedyś to miasto? :)

poniedziałek, 3 lutego 2020

Cornetto czy brioche? O co w końcu chodzi z tym rogalikiem?

Witajcie kochani!

Ah cornetto i brioche. Aż trudno sobie wyobrazić ile czasu spędziłam na "wykłócaniu się" w ich kwestii.
Na pewno każdy kto, choć raz był we Włoszech kojarzy te piękne rogaliki (czasem bardziej przypominające półksiężyc, czasem mniej), które nabyć można w wielu wariantach smakowych. Najczęściej spotykane są te puste lub z nadzieniem czekoladowym, pistacjowym lub z crema pasticcera. Jest to taki biały, słodki krem, ale nie mam zielonego pojęcia, jaki to ma polski odpowiednik. Krem cukierniczy? Nie chce was wprowadzić w błąd.
Zazwyczaj Włosi tłumaczyli mi to tym, że na południu Włoch używa się nazwy "cornetto" a na północy "brioche". To z tego powodu cały czas pozostawałam nieco niepokorna i za każdym razem, zamawiając cornetto w Mediolanie, powtarzałam, że chcę właśnie "cornetto" i nawet, gdy poprawiali mnie na "biorche", powtarzałam jeszcze raz, że "cornetto, cornetto". Moja mediolańska przyjaciółka cały czas pół żartem- pół serio mówiła: "Oj Mediolańczycy są na tym punkcie przewrażliwieni. Szybko narobisz sobie wrogów!"

Fakt, że spory o to, czy mówić "cornetto", czy może jednak "brioche" są dosyć zabawne. Poza jednak znanymi mi różnicami w nazewnictwie, wynikającym z zamieszkiwania różnych regionów kraju, postanowiłam przyjrzeć się tematowi nieco bliżej i ustalić, czy faktycznie istnieją jakieś konkretne różnice między tymi rogalikami.

Po wnikliwych obserwacjach i uważnym przeanalizowaniu kilku blogów kulinarnych okazuje się, że tak, prawdziwe cornetto różni się od prawdziwej brioche, ale to, co najczęściej można kupić we włoskich kawiarniach to jedno i to samo pod dwoma różnymi nazwami.
Pozwolę sobie zacytować jedną z takich stron:

Ore 8:30 circa del mattino, siamo al bar. Mentre a Milano qualcuno sta facendo colazione con cappuccino e brioche, qualcun altro a Napoli la sta facendo con cappuccino e cornettoma staranno per caso facendo la stessa colazione? La risposta è sì, entrambi stanno mangiando la stessa cosa: chiamarla brioche è soltanto un uso improprio del termine, diffuso al nord Italia. Lacucinaitaliana

Jest około 8:30 rano, jesteśmy w barze. Podczas gdy w Mediolanie ktoś je śniadanie składające się z cappuccino i brioche, ktoś inny w Neapolu je śniadanie z cappuccino i cornetto...Oznacza to, że jedzą takie samo śniadanie? Tak, obydwoje jedzą dokładnie to samo: nazywanie jej brioche jest tylko niepoprawnym terminem, który rozpowszechnił się na północy Włoch.

Jaka jest jednak różnica pomiędzy obydwoma tymi słodkościami w ich oryginalnej wersji? Brioche pochodzi z Francji i jest wyrobem na bazie drożdży, który powstaje przy użyciu masła, mąki, cukru, jajek oraz wody i smalcu. Jest bardziej puszysty i miększy niż klasyczne cornetto, które w oryginalnej wersji zawsze ma formę półksiężyca. Do wyrobienia cornetto dodatkowo dodaje się mleka i rezygnuje ze smalcu. Obie słodkości mogą być natomiast puste, jak i wypełnione kremem lub marmoladą. 

Niemniej jednak wychodzi na to, iż to co na północy zwą brioche, wciąż pozostaje po prostu cornetto!





Jaki rodzaj cornetto smakuje wam najbardziej?

poniedziałek, 27 stycznia 2020

Kosztorys życia w Mediolanie

Cześć!
Zastanawialiście się kiedyś ile może kosztować życie w Mediolanie? Przeprowadzając się do tego miasta zdawałam sobie sprawę, że ceny, jak i jakość życia i świadczonych usług znacznie różni się względem innych włoskich miast. W końcu jest to najdroższe miejsce do życia w całych Włoszech! Oczywiście różnice między Mediolanem a Florencją (w której koszta życia plasują się zaraz na drugiej pozycji najdroższych miast Italii), czy Mediolanem a Rzymem są znacznie mniejsze, niżeli porównując Mediolan i miasta położone na samym południu lub na Sycylii. Choćby już z tego powodu wolałabym mieszkać w moim kochanym Neapolu! Gdyby tylko możliwości i zarobki szły w parze z cenami eh...

Jak wygląda codzienne utrzymanie w Mediolanie?

Na samym początku na pewno warto poruszyć kwestie zamieszkania. Cena za pokój w przeciętnej dzielnicy to wydatek od 450 euro w górę za miesiąc. Oczywiście zdarzają się przypadki, że ktoś za pokój w Mediolanie płaci 350, czy 400 euro. Moje gratulacje! Takie okazje także się trafiają, choć ja osobiście na taką nie natrafiłam, a szukałam mieszkania wytrwale przez kilka miesięcy. Pytając o tę kwestię Mediolańczyków, także oni potwierdzają, że znaleźć coś poniżej 450 euro to cud i niesamowity łut szczęścia. Oczywiście im lepsza dzielnica, tym ceny są wyższe. "Lepsza dzielnica" to najczęściej okolice samego centrum lub bezpośrednie sąsiedztwo uniwersytetów. W tak zwanej Città Studi, czyli dzielnicy, która teoretycznie skupia najwięcej studentów, pokoje kosztują nawet od 800 euro w górę. Ile kosztować będzie całe mieszkanie? Tutaj przedział jest bardzo szeroki, bo wiele zależy od wielkości mieszkania, ilości pokoi, lokalizacji i dodatkowych udogodnień. Myślę, że ta kwestia na całym świecie wygląda podobnie. Niemniej jednak raczej nie znajdzie się mieszkania poniżej 800/900 euro za miesiąc. 800/900 euro to naprawdę doskonała okazja, jeśli chodzi o mediolańskie mieszkanko! Mam znajomego, który za swoją uroczą kawalerkę w Città Studi płaci 1500 euro. Mieszkanie faktycznie jest nowoczesne i zadbane, ale kurczę! To wciąż tylko niewielka kawalerka i ponad 6000 złotych za miesiąc! Może i nie powinno się tak przeliczać, ale warto podkreślić, że dla przeciętnego Włocha 1500 euro to także bardzo dużo pieniędzy! Więc w tym przypadku porównanie do naszych 6000 złotych dla wielu będzie słuszne.

Jak wygląda kwestia wyżywienia? Oczywiście, udając się do supermarketów większość produktów można kupić w ujednoliconej cenie, a więc nie jest to nic szczególnego. W Mediolanie nie brakuje sklepów z ekskluzywną żywnością, bio owocami itd, ale jeśli ktoś chce zaoszczędzić, spokojnie może się bez tego obejść. To dlatego warto wspomnieć o kosztach jedzenia na mieście. Doświadczenie podpowiada mi, że ceny są nieco wyższe, niż w większości włoskich miast. Niewiele. Zazwyczaj jest to dosłownie 1/2/3 euro w porównaniu do Florencji, czy Rzymu. Ogromna przepaść robi się dopiero, wtedy gdy porównuje się Mediolan i Neapol lub Mediolan i miasta sycylijskie. W Mediolanie jest pewna pizzeria, która należy do tego samego właściciela co bardzo popularna pizzeria w Neapolu. Właściwie jest to, to samo. Po prostu kolejna filia. W Neapolu lokal ten jest malutki, kilka stolików, stare krzesła i szybka obsługa. Wszystko w iście neapolitańskim stylu, a pizza kosztuje 4 euro. W Mediolanie lokal jest ekskluzywny, przestronny i ze zdecydowanie większą ilością rodzajów pizzy do wyboru. Tutaj kosztuje już ona pomiędzy 9 a 13 euro.
Koszt kawy zależny jest tak naprawdę od miejsca, które się wybierze. Z radością stwierdzam, że jest kilka takich, w których espresso faktycznie kosztuje tylko 1 euro!
To jedna z moich ulubionych kaw. Espresso z przeróżnymi dodatkami. Między innymi bitą śmietaną i nutellą. Kosztuje prawie 3 euro, ale faktycznie jest dość oryginalna.
Moim absolutnym nr 1 jest Marocchino w Ravizza. Koszt takiej kawki to 2,60 euro, ale akurat w tym przypadku warta jest ona każdej ceny! Ciastka w tej kawiarni mają przeróżne ceny. Średnio od 2 do 5 euro.
Ile kosztuje "normalny" posiłek w knajpie? Makarony to zazwyczaj koszt 10-20 euro za porcję. Dania rybne często sięgają ponad 20 euro. Podobnie wygląda kwestia dań mięsnych. Oczywiście zawsze można zjeść gdzieś taniej 😌. Tak wyglądają jednak ceny w dobrych (choć nie najlepszych) knajpkach w Mediolanie. Aperol Spritz można wypić za 5 euro, ale raczej tylko na jakieś świetnej okazji Happy Hour. Zazwyczaj ceny zaczynają się od 8 euro. Choć zazwyczaj w tej cenie wliczone są drobne przekąski (orzeszki, chipsy, oliwki) może się zdarzyć, że do drinka nic się nie dostanie 😟. Ja z reguły unikam miejsc, gdzie Aperol Spritz kosztuje więcej niż 8 euro.

Transport publiczny najbardziej opłaca się, gdy posiada się kartę miejską. Tyle, że aby ją wyrobić, potrzeba podać adres, pod którym mieszka się w Mediolanie ecc. Wyrobienie karty miejskiej to jednorazowy koszt 10 euro. Ja co miesiąc doładowywałam ją za 22 euro, ale ceny te mogą się różnić, ponieważ uzależnione jest to od stref, którymi się przemieszczamy oraz od naszego wieku. Ja korzystałam z oferty, która przeznaczona jest dla osób do 27 lub 28 roku życia i ona kosztuje właśnie 22 euro miesięcznie. Najbardziej podstawowy bilet miejski kosztuje 2 euro (w lipcu podnieśli ceny, wcześniej kosztował chyba 1,40 albo 50). i na dłuższą metę w ogóle się to nie opłaca.

Mówiąc o transporcie, warto wspomnieć również o kosztach taxówek i uberów. Są one naprawdę wysokie i średnio się to opłaca 😟. Kilka minut jazdy za 20 euro? Eh.

Mieszkając we Włoszech warto nabyć również włoski nr telefonu, który umożliwia bezproblemowe korzystanie z internetu i rozmowy na terenie Włoch. Aktywacja numeru kosztowała mnie w sieci TIM około 20 euro. Potem doładowywałam telefon za 15 euro co miesiąc. W tej ofercie miałam 60 GB internetu i duuużo (ale nie pamiętam już ile) minut rozmów z włoskimi numerami. Social media były za darmo bez transferu danych. Co ciekawe, we Włoszech trudno o ofertę, która miałaby mniej niż 30 GB internetu miesięcznie. Najczęściej jest to właśnie 60 w górę!

Co natomiast z rozrywkami, takimi jak kino, muzeum, czy galeria sztuki? Tutaj ceny są podobne jak i w całych Włoszech więc nikogo nie powinno to zadziwić.

Mam nadzieję, że udało mi się pokrótce opowiedzieć o kosztach życia w Mediolanie, a przynajmniej o tych najbardziej oczywistych kwestiach, takich jak mieszkanie, czy wyżywienie. Jeśli macie jakieś pytania lub chcecie opowiedzieć o własnych doświadczeniach, piszcie śmiało w komentarzach!
Do usłyszenia 👋

niedziela, 19 stycznia 2020

Mediolan- miasto ludzi niemiłych

Kilka miesięcy w Mediolanie minęło mi w zatrważającym tempie i de facto wróciłam z niego nieco wcześniej, będąc z tego faktu wręcz zadowolona, co z reguły nie zdarza mi się, gdy muszę wracać z Włoch.
Mediolan jednak wyssał ze mnie sporą dawkę energii. Może to nie wina samego miasta, ale wielu spraw, które się w nim toczyły, co finalnie przelało czarę goryczy.

Starsi czytelnicy pewnie pamiętają wpis, w którym opowiadałam wam o włoskicj miejscach, w których mogłabym zamieszkać. Znalazł się tam Rzym, pomimo swojego chaosu komunikacyjnego i zbyt dużej ilości turystów (kurczę, mogłabym dać szansę temu Rzymowi, gdyby tylko trochę się postarał!) i oczywiście Neapol. Wymieniłam również Sienę, która jest moją słabością odkąd miałam naście lat i gubiłam się w jej magicznych uliczkach z kawałkiem pizzy w dłoni. Na listę wpisałam również Mediolan, choć potem przekreśliłam jego nazwę i dodałam nieostre zdjęcie, aby podkreślić moje wahania. 

To właśnie moja nowa i niepewna opcja na liście. Mediolan nigdy nie wydawał mi się miejscem dla mnie, a mimo to wielu ludzi mówiło mi: POWINNAŚ ZAMIESZKAĆ TAM, ale we mnie zawsze było tak dużo sceptycyzmu... Z wielu powodów, które zawsze przeważały. Po co wybierać Mediolan mając do wyboru Rzym, Neapol nawet Wenecję? Szaleństwo.

Tak pisałam o Mediolanie w 2016 roku. Równe 3 lata później wypakowałam walizki w położonej na północy miasta dzielnicy i zaczęłam prowadzić zupełnie inne życie od tego, które do tej pory znałam. Kiedyś wydawało mi się, że faktycznie Mediolan mógłby w jakieś dalekiej przyszłości stać się moim domem ze względu na możliwości, jakie daje, ale nigdy nie nosiłam tego miejsca pod sercem.

Faktycznie, po pierwszym tygodniu mediolańskiej codzienności, czułam się, jak Neapolitanka siłą przesiedlona na północ. Jadałam pizzę (ale tylko w neapolitańskich pizzeriach, helloł!), piłam ulubioną kawę, wertowałam książki i cały czas narzekałam. Narzekałam do tego stopnia, że mój neapolitański przyjaciel powiedział, że jestem już prawdziwą dziewczyną z Neapolu, ale jeśli otworzę oczy nieco szerzej to na pewno Mediolan nie okaże się taki zły.
Mi jednak bardzo brakowało tego ciepła. Tej życzliwości, która pozwalała mi się ogrzewać na Sycylii, w Kampanii, Kalabrii, czy Apulii. Brakowało mi tego bezinteresownego podejścia do drugiego człowieka. Brakowało mi przypadkowych spotkań i znajomości nawiązywanych na ulicy. Tego, że po powrocie z Neapolu najczęściej wracałam z nowymi przyjaźniami i godzinami spędzonymi na śmiechu i zabawie, podczas gdy tutaj czułam tylko chłód i wycofanie. To dlatego w mojej głowie zaczęłam generalizować i coraz częściej określać Mediolan jako miasto ludzi niemiłych....

Czy mediolańska przygoda czegoś mnie nauczyła? O tym opowiem wam kolejnym razem!

czwartek, 25 lipca 2019

#223 Zobaczyć Neapol i nie umrzeć

Wiele razy spotkałam się ze stwierdzeniem, że do Neapolu przyjeżdża się tylko raz i to po to, aby szybko z niego uciec. Co więc robię w tym mieście kolejny raz z rzędu, planując dalsze powroty i snując plany na przyszłość?

Neapol to jedno z tych miejsc, które kochasz, albo nienawidzisz. Brzmi banalnie, ale zapewniam was, że tak to właśnie wygląda. Ja jednak nie wyobrażam sobie mojego życia bez tego kawałka ziemi na stałe wrytego w serce. W poprzednim życiu na pewno byłam Neapoletanką, ponieważ z ogromną łatwością odnajduje się w panującym tam chaosie, hałasie i rumorze. Nie straszne mi skutery między którymi trzeba skakać z niemałą gracją, aby nie zostać potrąconym, czy ostrzeżenia przed spadającymi na głowę kawałkami elewacji (sic! W tym roku widziałam panią, której taki kawałek spadł na głowę. Na całe szczęście nie było to zbyt groźne i szybko ją opatrzyli bez większego uszczerbku na zdrowiu).

W Neapolu łapie jakąś taką pewność siebie, której brakuje mi w pozostałych miejscach na świecie. Uśmiecham się szerzej niż zwykle, przymykam oczy z rozkoszą i wychylam się niebezpiecznie poza balkon, śmiejąc się przy tym zawsze, że któregoś dnia w końcu się urwę (oh yes, w Neapolu znane są także przypadki urwanego balkonu, który spadł z kimś kilka pięter niżej 😓).
Kilka nocy temu wracaliśmy sobie do domu, gdy mój kompan przerwał nagle rozmowę i powiedział- Oh patrz tutaj! Już myślałam, że zaraz pokaże mi coś super romantycznego, ale okazało się, że wskazuje jedynie na trzy tłuste, OGROMNE karaluchy, które przebiegły nam praktycznie pod nogami i z obojętnością dodał- No cóż, w Neapolu mamy ich miliony. Nie jak w Warszawie, prawda?

Większość moich znajomych, słuchając takich historii łapie się za głowę i mówi- No way, po co tam właściwie jechać?
Nie wiem jak odpowiedzieć na to pytanie. Ja po prostu czuje się tam jak w raju, nawet jeśli tak naprawdę otacza mnie piekło (słowa mojego neapolitańskiego przyjaciela, ja Neapolu nie nazwałabym tak dosłownie piekłem 😂). Mimo całkowitej świadomości, że dookoła czai się jakoś więcej niebezpieczeństw, cała otoczka tego miasta sprawia, że nie potrafię się martwić. Wszystkie smutki ulatują w Neapolu, a ja czuję, że moja dusza i głowa stają się nagle o wiele lżejsze. Spędzam godziny obserwując Wezuwiusz, mocząc stopy, siedząc na kamieniach przy lungomare, czy opierając się o kamienne lwy na placu Plebiscito i po prostu nie myśląc już o niczym. Nic złego nie zaprząta mi głowy, gdy jestem w Neapolu. To miasto to moja idealna odtrutka. Jadę tam w kiepskim stanie, czasem siedzę w samolocie ze łzami w oczach, martwię się codziennością, a potem ląduje i mimowolnie się uśmiecham. Ciao Napoli.
Ciągnąc za sobą ciężką walizkę (czy kiedyś nauczę się zabierać ze sobą mniej rzeczy?), mijam znajome palmy, które rosną na trasie prowadzącej na przystanek, z którego odjeżdża lotniskowy samolot i już wiem, że od teraz aż do końca pobytu towarzyszyć mi będzie szczęście.
"Jesteś neapolitańskim szczęściem" powiedział mi ostatnio kolega i bardzo chciałabym w to wierzyć. Ufać, że jest to moje szczęśliwe miejsce, które sprawuje nade mną opiekę i otacza nade mną lekką pierzynkę, która ochroni mnie przed każdym niepowodzeniem.

Smutku nie cenią w Neapolu, a ja właśnie od jego mieszkańców uczę się radości z najmniejszych rzeczy. Czasem serce ściska mi się na widok tych naprawdę mini mini mieszkanek w centrum, w których brakuje nawet bieżącej wody i myślę sobie, że ja nie wytrzymałabym tam nawet minuty. Potem krążę po mieście i myślę o tym godzinami, aż natrafiam na jakąś sympatyczną twarz, która zagaduje mnie o samopoczucie, pyta skąd jestem, czemu tak dobrze mówię po włosku, czy pomaga mi zapakować zakupy. Myślę sobie, wtedy że w prostocie tkwi siła. Że trzeba szukać tych najdrobniejszych gestów, które składają się na najpiękniejszą całość, jaką można sobie wyobrazić. Że może jak najczęściej trzeba być jak ten pan w podartych butach, który brudnym nożykiem obiera pomarańcza, siedząc na ulicy, a mimo to nie traci uśmiechu i zagaduje przechodniów. Oh jak to banalnie brzmi, ale ile w tym wszystkim uroku.

Tego wieczora, gdy w mojej głowie najwięcej było przemyśleń, myśli biły się o pierwszeństwo, a ja nie wiedziałam, jak je poskromić, mój przyjaciel zabrał mnie na samą górę Posillipo, aż do miejsca nazywanego 13 discese, z którego rozciąga się najpiękniejszy widok na miasto. Tuż za naszymi plecami wyrastały najdroższe mieszkania w Neapolu, z zapierającym dech w piersiach widokiem na Wezuwiusza i morze. Nie potrafiłam wydusić z siebie ani jednego słowa, a on powiedział "Obejrzyj się za siebie. Właśnie w tym domu będziesz kiedyś mieszkać". Tylko radości i nadzieje cenią w Neapolu. Zawsze noszę je w sercu i, gdy zjeżdżaliśmy słynnymi zakrętami do miasta, powiedział jeszcze "Ostatnie spojrzenie na raj, później są już tylko szare ulice".